Yolun Sonu
Yolun Sonu
Tarih: 12.2.2019 20:43:00 / 579okunma / 0yorum
Ceylan Alkan

                 Yıkıldığının açık bir resmi olan sevdiği kızın mektubunu okurken şu cümleyi sindirememişti; “Bir mevkinin olmasını ve kendinden bir şeyler çıkarmaya uğraşmanı isterdim.” Her ne kadar gazetede yazılanların  yalan olduğunu anlatmaya çalışsa da, acemi bir muhabirin yaptığı yanlışın kötü sonuçları onu sevdiğinden ayırmıştı. Herkesin  ona söylediği tek ve son sözleri iş bulup, çalışmasından yana oluyordu. Bu da onun için yazmaktan vazgeçmek demekti. Martin ise kölelerin sabit fikri kendi kölelikleridir düşüncesiyle; iş o kadar önemseniyorsa bir puta eş değerdi. O anda tek bildiği şey hayatında bunalımlı dönemin başladığı olmuştu. Çünkü sevdiği olmadan bir hayat ona; haritasız, dümensiz, limansız ve acı veren bir duygudan başka bir şey hissettirmiyordu. Tüm yaşamının doruğundaki aşkın onda bıraktığı yıkımın yanında, dergiciliğin ve gazeteciliğin yaşattığı  yıkım gerçekten küçük olmuştu.

                     Bütün kapıların kapandığını düşündüğü anda; dergiler ve gazeteler tarafından reddedilen yazılar ne ve nasıl olmuşsa kabul görmüştü. Bir çok geri çevrilmeden sonra piyasaya çıkarma sözü verilerek kitap basıma sunulmak istenmişti. Kısa süre içinde yazmış olduğu yazılar daha çok rağbet gördü, hatta bir gün ona gelen özel bir paketin iplerini kesip yayıncının armağanını görmesiyle içini derin bir hüzün kaplamıştı; keşke bir kaç ay öncesinden bu gelişmeler yaşansaydı diye düşündü… İlk kazandığı parayı ablasına vererek vefa örnekliğinde bulundu. Daha sonra ev sahibinin hayallerini gerçekleştirmek için para ayırmıştı. San Francisco´da çamaşırhanede birlikte terler döktüğü arkadaşını da unutmamıştı Martin Eden… Para, şöhret üzerine yağıyordu ve edebiyat dünyasında bir yıldız gibi parlasa da kendi iç dünyasında o yıldız çoktan kayıvermişti gökyüzünden… Çeşitli insanlardan akşam yemeği teklifleri alıyordu; aç olduğu günler aklına gelerek, akşam yemeği istediği zamanlarda kimse ona bunu sunmamıştı, şimdiyse yiyebileceği onca şey varken… Şöyle düşünmekten alamıyordu kendini; “ ben aynı Martin Eden´im, farklı olan neydi peki yada farklılaşan; yazdıklarımın kitap kapaklarının altında basılması mı?”

                    Son el yazmasını da yayınlanmak üzere gönderdiğinde, tümüyle elini eteğini çekeceğini düşünüyordu zira Ruth´tan ayrıldıktan sonra yeni şeyler yazmamış ve o güne kadar ne yazmış ise onları yayınlanmak için yollamıştı. Martin yaşadığı eski mahallesine gittiğinde orada kendini bulamayışıyla yüzleşmişti çünkü orada yaşayanlarla arasına okuduğu sayısız kitaplar  girmişti. Onca yaşanan şeylerden sonra Ruth, Martin´den yeni bir başlangıç için bir şans istese de; Martin duygularını yitirmiş biriydi artık…

                  Martin Eden dergilerde kendisi hakkında yazılanları okuyordu; buralarda yayımlanan kişisel portrelerle ortak bir yanını bulamayacak noktaya  gelene kadar incelemişti yazılanları… O yaşamış, heyecan duymuş, sevmiş bir adamdı. Gemilerin baş kasaralarında çalışmış, yabancı topraklarda gezmiş ve eski dövüş günlerinde kendi çetesinin liderliğini bile yapmıştı… Ve o, bir halk kütüphanesindeki binlerce kitap karşısında önce afallayan sonra bu kitapların içinden kendi yolunu bulup, ustalaşan ve kendisi de kitaplar yazan  bir adamdı… Yolun sonuna geldiğini hissettiği anda; tek bildiği artık bilmekten vazgeçtiğiydi…

Anahtar Kelimeler: Yolun, Sonu
Okuyucu Yorumları (0 yorum)
Adınız Soyadınız *
Güvenlik *
Yenile
 
Yorumunuz *
Yazarın Diğer Yazıları
Sevgiden Taştı, Taşacak Bir Yürek (02 Şubat 2019 - Cumartesi)
"Bilmek" değil, "Olmak" (25 Ocak 2019 - Cuma)
BİR KİTABA DOKUNMAK (04 Ocak 2019 - Cuma)
Sayfa:
Gündem
Röportaj
Yaşam
Çok Okunanlar
Çok Yorumlananlar
Başlangıç Tarihi
Bitiş Tarihi
Alexa

Alexa

Mardin için namaz vakitleri
İmsak Güneş Öğle İkindi Akşam Yatsi
05:42 07:23 12:30 15:01 17:19 18:47
Ne irfandır veren Ahlâka yükseklik ne vicdandır, Fazilet Hissi insanlarda ancak Allah korkusundandır.

M.AKİF ERSOY
FOTO GALERİ
VİDEO GALERİ
Google
Custom Search
Kültür / Sanat
Asayiş
Arşiv